AYDA AWARDS
برگزار کننده: شرکت رنگ نیپون
مراسم اعلام برندگان و اهدای جوایز پنجمین مسابقه دانشجویى 2026-2025 AWARDS AYDA در ایران ، همزمان با هجدهمین دوره‌ی این مسابقه
مسابقهAWARDS AYDA اولین بار در سال 2008 میلادی توسط شرکت رنگ نیپون با دیدگاه پرورش نسل بعدى استعدادها به وجود آمد. این مسابقه، سکویى است جهت الهام گرفتن دانشجویان معمارى که قصد دارند سطح مهارت‌هاى خود را از طریق ایجاد فرصت‌هاى آموزشى و همچنین برقرارى ارتباط با صاحبان صنایع کلیدى و معماران پیشگام بالا ببرند. جا دارد در اینجا از مدیر عامل محترم شرکت رنگ نیپون و بنیان گذار این مسابقه درایران جناب آقای سام صانعی به جهت تلاش و هزینه بسیار و مدیریت حرفه ای جهت راه یابی دانشجویان ایرانی به این رویداد کمال تشکر و قدر دانی را داشته باشیم.
این رویداد در طول سال‌ها، هزاران دانشجوى طراحى جوان با استعداد را، با ایجاد موقعیت‌هاى برقرارى ارتباط با سخنرانان و داوران سرشناس در صنعت طراحى تحت تأثیر قرار داده است. شرکت‌کنندگان در این مسابقه علاوه بر اخبار و اطلاعات دست اول این صنعت، آموزش‌هاى ارتقای مهارت را از طریق کارگاه‌هاى آموزشى مختلف و معماران مجرب و سخنرانان با تجربه به دست مى‌آورند و از تجربیات هم‌دوره‌ای‌های برون مرزى خود نیز بهره مى‌برند.
بدین طریق AYDA AWARDS یک جامعه از معماران حرفه‌اى ، جوامع صنعتى، با همکارى دانشکده‌هاى معمارى، فارغ‌التحصیلان و دانشجویان طراحى را به وجود آورده است. این مسابقه از آن پس رشد نموده و امروزه به عنوان یکى از بزرگترین مسابقات معماری دانشجویی در بخش بین المللی در میان19 کشور خود را به ثبت رسانیده است. کشورهایی که هم اکنون به صورت سالیانه مسابقه در آنها برگزار می‌شود عبارتند از: مالزى، سنگاپور، ترکیه، تایلند، فیلیپین، اندونزى، ویتنام، هنگ‌کنگ، چین، ژاپن، ایران، پاکستان، بنگلادش، هند، تایوان، سریلانکا، مصر،نیوزلند، استرالیا و آمریکا
. این مسابقه طی17 سال گذشته در 20 کشور در دنیا با بیش از ۱۲۰۰ دانشگاه و موسسات آموزش عالی برگزار شده و بیش از ۱30،۰۰۰ دانشجو در آن مشارکت داشته اند.
در ایران نیز این مسابقه از سال 1396 توسط شرکت رنگ نیپون برگزار می‌گردد. این رویداد از نخستین مسابقاتی است که بین المللی بوده و مختص دانشجویان معماری برگزار شده است و از این حیث جزء پیشروان در حوزه‌ی مسابقات معماری به حساب می‌آید. هفتمین دوره‌ی این مسابقه نیز در سال1404 بر اساس تقویمی دقیق و از پیش اعلام شده به اجرا درآمد. موضوع مسابقه براساس تم آسیایی امسال، همگرایی: خلق میراث فرهنگی ماندگار و از سراسر ایران تعداد 74 طرح به دبیرخانه مسابقات ارسال گردید.
جلسات داوری طبق تقویم اعلام شده در تاریخ‌های مشخص در دفتر شرکت رنگ نیپون در تهران برگزار شد. در این جلسات همه‌ی داوران به جد حاضر شدند که عبارتند از خانم مهندس پرشیا قره گوزلو، آقای مهندس فرامرز پارسی و آفای مهندس مهران خوشرو.
داوری بر اساس اصول حرفه‌ای و معیار های ارائه شده توسط دبیرخانه بین المللی مسابقه انجام شد و داوران به قضاوت آثار برای انتخاب فینالیست‌ها پرداختند. در گام بعدی از دانشجویان با طرح های منتخب برای دفاع از آثار خود دعوت رسمی به عمل آمد. جلسات دفاع دانشجویان شرکت کننده، فرصت کنکاش بیشتر بر مبانی فکری آثار بود. در نهایت، داوران با جمع‌بندی و نگارش بیانیه به قضاوت خود پایان دادند.
مراسم اعلام برندگان و اهدای جوایز مسابقه دانشجویی AYDA AWARDS در ایران همزمان با هجدهمین دوره مسابقات بین المللی ، در روز 30/11/1404 درساختمان آگرا دفتر مرکزی رنگ نیپون ، با حضور آقای سام صانعی مدیرعامل شرکت نیپون، بنیان گذار این مسابقه در ایران، هیات داوران و جمعی از شرکت کنندگان برگزار و طی آن برگزیدگان این دوره معرفی شدند. سرانجام با رای نهایی داوران رتبه ی نخست اعلام و تندیس و تقدیرنامه ها اهدا گردید.
پس از این مرحله چندین فرصت کرکسیون بین برنده و داوران مهیا است تا نفر اعزامی با حداکثر آمادگی پا به رقابت های بین المللی بگذارند.
شایان ذکر است نفر اول این مسابقه در حوزه معماری در ایران به عنوان نفر برگزیده از ایران با 19 فینالیست دیگر از 20 کشور مختلف در بخش بین الملل، در مراسم داوری بین المللی بانکوک رقابت خواهد کرد و در نهایت برنده نفر اول بین المللی علاوه بر دریافت لقب طراح برگزیده سال 2025/26فرصت شرکت در برنامه جامع 3 هفته ای Discovery Design در دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد در بوستون، ماساچوست، ایالت متحده آمریکا را توسط شرکت رنگ نیپون به ارزش بیش از 10.000 دلار را خواهد داشت.
سایر جوایز بین المللی شامل جایزه رنگ نیپون: جایزه نقدی به ارزش ۱۰۰۰ دلار
جایزه بهترین طراحی پایدار: جایزه نقدی به ارزش ۱۰۰۰ دلار
جایزه بهترین طراحی تاثیر گذار:جایزه نقدی به ارزش ۱۰۰۰ دلار
لیست اسامی برندگان ایران و تقدیر شدگان:
برنده نفر اول مسابقه ایران:دانا غلامی – نام اثر: تولد دوباره یک تالاب / آینده ای بنا شده بر روی گذشته
با دریافت لوح تقدیر و تندیس، دو سکه تمام بهار آزادی و شرکت در مسابقه آسیایی در کشور تایلند.
برنده نفر دوم : سینا کاس پور – نام اثر: باز زنده سازی میراث صراخیه
با دریافت لوح تقدیر و تندیس و یک سکه تمام بهار آزادی
برنده نفر سوم : تانیا عباسی – نام اثر: The Veranda of the Wetland
با دریافت لوح تقدیر و تندیس و یک سکه نیم بهار آزادی
تقدیر شده اول:محمد یگانه نیا – نام اثر:ابر خط
با دریافت لوح تقدیر و تندیس
تقدیر شده دوم: محمد رضا صالح – نام اثر: آستانه
با دریافت لوح تقدیر و تندیس
دانا غلامی ( نفر اول ) – تولد دوباره یک تالاب / آینده ای بنا شده بر روی گذشته
با توجه به افزایش روزافزون جنگ، درگیری‌های منطقه‌ای و شکل‌گیری بحران‌های انسانی در نقاط مختلف جهان، مسئله تخریب شهرها و از بین رفتن بافت‌های تاریخی و اجتماعی، بیش از هر زمان دیگری به دغدغه‌ای جهانی تبدیل شده است. مشاهده تکرار این ویرانی‌ها، چه در خاورمیانه و چه در دیگر مناطق تنش‌خیز جهان، این پرسش را ایجاد می‌کند که چگونه می‌توان با این واقعیت مواجه شد و از دل خرابی، امکان بازسازی هویت و زندگی را دوباره زنده کرد. موضوعی که نه‌تنها به ریشه‌های آسیب‌دیده یک منطقه نگاه می‌کند، بلکه سعی دارد راهی برای تبدیل خاطرات، زخم‌ها و بقایای جنگ، به خلق میراثی ماندگار بیابد. همچنین پرسشی برای سوال «چگونه می‌توان از همگرایی معماری و پایداری، ویرانی را بستری برای خلق آینده ساخت» باشد.
سایت پروژه -تالاب هورالعظیم- منطقه‌ای در جنوب غربی ایران، در مجاورت کشور عراق قرار دارد. تالابی که ظاهرش بیابانی اما پوشیده از آب است. منطقه‌ای جنگ‌زده که گذشته‌اش، بسیار پیش‌روتر از وضعیت امروزش بوده‌است. منطقه‌ای که با گذشت چند دهه از دوران جنگ ایران و عراق همچنان مملو از خانه‌های مخروبه، دیوارهای فروریخته و فضاهای رهاشده است. این وضعیت در کنار بحران خشک شدن تالاب، تغییرات اقلیمی و کاهش رونق ماهیگیری، تالاب را به خاموشی نزدیک کرده است. اما در لایه‌های عمیق‌تر خود بستری برای خلق نوعی «میراث فرهنگی ماندگار» دارد؛ میراثی که نه بر پایه بازسازی کامل گذشته، بلکه بر اساس همگرایی گذشته، حال و آینده شکل می‌گیرد.
همگرایی زمانی است که یک نقطه و یا یک خط به دیگری می‌رسند و تمایل دارند نتیجه و پایانی مشترک شکل‌دهند. این پروژه در یک نگاه کل‌نگر، همگرایی گذشته، حال و آینده است و در یک نگاه جز‌نگر، همگرایی انسان گذشته، انسان امروزی و انسان آینده است. در اینجا از انسان گذشته، انسان امروزی و انسان آینده می‌توان دو برداشت داشت.
برداشت اول
هر کدام از این انسان‌ها در واقع یک انسان هستند که در زمان جوانی انسان گذشته بوده‌اند و جنگ را به چشم دیده و در آن زندگی کرده‌اند. در زمان میانسالی انسان امروزی هستند و آسیب‌های پس از جنگ را تجربه کرده و با آن بزرگ شده‌اند و در زمان سالمندی انسان آینده خواهند بود و به صورت غیر مستقیم تاثیر جنگ را بر محیط زندگی‌شان احساس خواهند کرد.
برداشت دوم
هر کدام از این انسان‌ها متعلق به یک نسل از انسان‌ها هستند. انسان گذشته در واقع پدران و مادران ما هستند که جنگ را به چشم دیده‌اند و در آن زندگی کرده‌اند. منظور از انسان امروزی خود ما هستیم. انسان‌هایی که احتمالا پس از جنگ به دنیا آمده‌ایم اما آسیب‌های پس از جنگ را تجربه کرده‌ایم و با آن بزرگ شده‌ایم. و اما انسان آینده حکایت از فرزندان ما دارد که در سال‌های آینده متولد خواهند شد و با گذشت نیم قرن از جنگ احتمالا تاثیر آن را نه به صورت مستقیم در زندگی‌شان، بلکه به صورت غیر مستقیم بر محیط زندگی‌شان احساس خواهند کرد.
پروژه حاضر تلاشی است برای بازخوانی و بازآفرینی یکی از ارزشمندترین لایه‌های هویتی انسان؛ لایه‌ای که میان سوختن، ویرانی، فرسایش و فراموشی گرفتار مانده و در عین حال حامل خاطره‌ای عمیق از مقاومت، زندگی و پیوند با سرزمین است. رویکرد پروژه، مواجهه‌ای دوگانه با این بستر است: نخست، پذیرش و احترام به ویرانی به عنوان بخشی از حافظه جمعی مردم؛ و دوم، دمیدن روحی تازه بر این بافت از طریق مداخله‌ای معمارانه که بتواند زندگی را دوباره به آن بازگرداند. پروژه نه ویرانی را پاک می‌کند و نه آن را به موزه‌ای ایستا تبدیل می‌کند؛ بلکه بستر مخروبه‌ها را همچون ماده خامی برای طراحی در نظر می‌گیرد. تا روایت جدیدی از تاب‌آوری، اجتماع و همزیستی خلق شود. از ترکیب فضاهای بازسازی‌شده، فضاهای جدید شکل می‌گیرد. برخی خانه‌های مخروبه مرمت و بازخوانی می‌شوند و نقش جدیدی پیدا می‌کنند. در مقابل، در میان این خانه‌ها، فضاهای تازه‌ای با فرم و مصالح جدید ایجاد می‌شود که نه تقلیدی از گذشته‌اند و نه گسسته از آن؛ بلکه تداومی مفهومی میان لایه‌های قدیم و جدید ایجاد می‌کنند.
نتیجه‌گیری
در نهایت این پروژه در تلاش است در برداشت اول فضایی باشد برای انسان‌هایی که از گذشته تا امروز زندگی توام با جنگ و فلاکت را تجربه کرده‌اند. همچنین این پروژه می‌خواهد در آینده محیطی برای زندگی انسانی‌تر، برای این انسان‌ها در همان بستر جنگ‌زده و مخروبه‌های جنگی بسازد. و در قدم بعدی برای برداشت دوم تلاش می‌کند الگویی باشد برای فضای زیستی نسل بعدی. با تلفیق گذشته و آینده، محیطی انسانی خلق کند و هم به آینده شهر و هم آینده نسل جدید فکر کند. مکانی که نشان دهد چگونه می‌توان ویرانی را به زندگی، تاری را به روشنی و گذشته را به آینده پیوند زد. این پروژه یک بنا نیست؛ یک روایت است. روایتی از این‌که چگونه یک منطقه می‌تواند از خاطراتش، میراثی تازه و ماندگار بیافریند.
سینا کاس پور ( نفر دوم ) : باز زنده سازی میراث آب صراخیه
بیان مساله :
موضوع مسابقه امسال بر دو محور «همگرایی» و «خلق میراث فرهنگی ماندگار» استوار است. در سطح فرهنگی، «همگرایی» به معنای همزیستی تفاوت‌ها بدون حذف تمایزهاست؛ اما بنظر میرسد که معماری معاصر اغلب به سوی نوعی همگرایی همگون کننده حرکت کرده که فضاها را در مقیاس جهانی، مشابه و یکنواخت می‌سازد. در برابر این روند، «میراث» نه یک شیء ایستا یا یادمانی موزه‌ای، بلکه فرآیندی زنده و تداومی از حافظه جمعی است که از رابطه‌ی جامعه و مکان تغذیه می‌کند و در هر دوره بازتفسیر می‌شود پروژه‌ی حاضر با پیش‌فرض همین تنش آغاز می‌شود و این پرسش را محور طراحی قرار میدهد: معماری چگونه می‌تواند در بستر گفتمان معاصر، همزمان با حفظ تمایزهای فرهنگی، بستری برای هم‌نشینی تفاوت‌ها باشد و در عین حال میراث فرهنگی جمعی را همچون منبعی زنده در شکل‌دادن به آینده فعال کند؟
این پروژه تلاشی است برای احیای میراث آبی صراخیه به‌عنوان میراثی تاریخی و زنده. رویکرد طرح بر آن است که این میراث نه از طریق بازسازی نوستالژیک گذشته، بلکه با بازخوانی انتقادی تاریخ و تبدیل آن به ابزاری برای تولید الگوهای نوین و زیست‌پذیر معاصر احیا شود. در این چارچوب، ساختار پیشنهادی پروژه با برهم‌نهشت بر گونه‌های کالبدی موجود و بازاستفاده تطبیقی از آنها ـ نه حذف‌شان ـ و با اتکا به ظرفیت‌های تاریخی، اجتماعی و اقتصادی منطقه، زمینه تداوم حیات میراث آبی را در بستر زندگی امروز فراهم می‌کند. این پروژه تصویری و آرزویی از آینده صراخیه ترسیم می‌کند؛ آینده‌ای مبتنی بر میراث آب که در آن تاریخ نه امری ایستا، بلکه منبعی فعال برای تولید، زیست و توسعه پایدار است.
تانیا عباسی ( نفر سرم ) – نام اثر: The Veranda of the Wetland
Wetlands, as some of the most sensitive natural ecosystems, play a vital role in environmental balance, biodiversity, and territorial sustainability. The Astil Wetland, located in the city of Astara in the southwest of the Caspian Sea, covers an area of 138 hectares and serves as a habitat for diverse plant and animal species, as well as a resting and nesting ground for rare and migratory birds. Beyond its natural values, this wetland is part of the ecological and cultural heritage of northern Iran, whose survival is directly linked to human behavior and patterns of natural resource use.
In recent years, declining water levels caused by agricultural extraction, changes in climatic patterns, and human interventions have seriously threatened the balance of this ecosystem. At the same time, the growing separation between people and nature, and the transformation of the wetland into a purely scenic or neglected space, have weakened its social and cultural role. Under such conditions, protection without conscious human presence, as well as presence without environmental awareness, are both ineffective. The central challenge lies in redefining the relationship between humans and the wetland in a sustainable, responsible, and informed manner.
Within the cultural context of Gilan, vernacular architecture has historically provided an intelligent response to the region’s humid, water-oriented, and nature-based climate. The veranda, as an intermediary element between enclosed space and nature, played a significant role in ventilation, humidity control, and the formation of social interactions. Beyond its climatic function, it offered a setting for pause, observation, dialogue, and collective life. Over time, with changing settlement patterns, this spatial logic has gradually disappeared from contemporary structures, weakening the connection between humans and the natural environment.
The key question that arises is how this vernacular logic can be reinterpreted in a contemporary form, in a way that responds to environmental needs while enabling active and conscious human presence. Architecture, in this context, can play a role beyond the creation of a physical structure and become a tool for education, awareness, and behavioral change. From this perspective, architectural spaces are not merely passages, but platforms for thinking, experiencing, and reconstructing the relationship between humans and nature.
At the same time, the water crisis, as one of the main challenges facing the Astil Wetland, calls for solutions aligned with the natural logic of the ecosystem. The use of rainwater collection systems, natural guidance and filtration, and the return of water to the wetland cycle can represent a model of coexistence between built structures and nature. Such an approach emphasizes adaptation and synergy between artificial structures and the natural context, rather than confrontation.
Therefore, the core issue is the design of a space capable of simultaneously contributing to the ecological restoration of the wetland, representing the natural and cultural heritage of the region, and reintegrating humans as responsible participants within this cycle. A space that brings together movement, pause, education, and interaction, transforming the wetland from a silent backdrop into a living element of everyday urban experience. Addressing this issue can offer a model for a more conscious engagement with nature and a redefinition of the role of architecture in the future of cities.
با سلام و احترام،
در ابتدا ما داوران مسابقه AYDA AWARDS 2025-2026 از برگزارکنندگان این مسابقه برای ایجاد این فرصت عالی برای دانشجویان به منظور بررسی طرحهای متنوع و نوآورانه که ارائه شده است، صمیمانه تشکر می نماییم. این فرصت به ما امکان میدهد که از آثار بی نظیری که توسط شرکت کنندگان ارائه شده است بهره مند شویم.
پس از بررسی دقیق طرح های ارائه شده، اینجانبان پرشیا قره گوزلو ، فرامرز پارسی و مهران خوشرو به اعلام نتایج زیر می پردازد:
” طرح منتخب اول :تولد دوباره یک تالاب / آینده ای بنا شده بر روی گذشته
” طرح منتخب دوم :باز زنده سازی میراث آب صراخیه
” طرح منتخب سوم : The Veranda of the Wetland
برگزار کننده این مسابقه، شرکت رنگ نیپون از تمامی شرکت کنندگان برای تلاش و مشارکت ارزشمندشان قدردانی می کند و امیدوار است مراحل آتی این رقابت به خلق طرح هایی اثرگذار و پایدار منجر شود.